KENNISBANK
De zestiger is geen aftellende werknemer, maar onbenut potentieel
Ik hoor het bijna elke week wel een keer, in een gesprek met een kandidaat van in de zestig: "Ach, voor mij hoeft het niet meer zo nodig." Alsof er ergens een houdbaarheidsdatum op iemands kennis en kunde staat geplakt. Ik geloof daar niet in.
Wat maakt de zestiger onbenut potentieel?
Onzichtbaar. Oudere kandidaten hebben vaak meer in huis dan wie dan ook, maar kunnen het minst goed onder woorden brengen wat dat precies is. Dertig jaar ervaring voelt niet als expertise, het voelt als "gewoon mijn werk".
Aanname. Het systeem is zo ingericht dat diploma's en recente werkervaring zwaarder wegen dan opgebouwde vakkennis. Iemand die twintig jaar hetzelfde vak uitoefent, wordt daar in sollicitatieprocedures nauwelijks voor beloond.
Kentering. Organisaties die te maken hebben met krapte klimmen over hun eigen leeftijdsgrenzen heen. Ze zoeken niet meer "iemand met tien jaar ervaring", maar "iemand die dit probleem kan oplossen".
Zichtbaar maken. Niet in een lijstje met functietitels, maar in verhalen: wat heb je gedaan, waarom deed je het zo, en wat heb je ervan geleerd? Dat noemen wij een portfolio.
Erkenning. Een portfolio is ook de basis om ervaring officieel te laten erkennen, bijvoorbeeld via een EVC-traject, zodat jarenlange praktijkkennis eindelijk het papier krijgt dat er al die tijd al bij hoorde.
Danny: het bewijs in de praktijk
Neem Danny. Na vijfendertig jaar als software engineer besloot hij, samen met mij, de knop om te zetten — niet naar rust, maar naar een compleet nieuw vak. Terug naar waar zijn enthousiasme altijd al lag: de werkvloer waar systemen worden gebouwd en getest. We maakten een cv dat recht deed aan zijn brede technische ervaring en ik bracht hem onder de aandacht bij bedrijven in mijn netwerk.
Op zijn 63e kreeg hij een vast dienstverband aangeboden bij TELE Besturingtechniek. Niet ondanks zijn leeftijd, maar om wat hij inbracht.
Wat betekent dit voor de arbeidsmarkt?
Ik denk dat we in Nederland toe zijn aan een ander verhaal over ouder worden op de arbeidsmarkt. Niet het verhaal van aftellen tot je pensioen, maar van blijven groeien — desnoods in een andere rol, met minder uren, of juist als de mentor die een jongere collega nodig heeft. Leeftijd is geen eindpunt. Het is, als je het goed opschrijft, vooral heel veel bewijslast.
Hoe pakken we dit samen aan?
Elk verhaal is anders. De ervaring van een monteur van 62 vraagt om een andere aanpak dan die van een gezinsbegeleider van 58. We beginnen altijd bij jouw praktijk, niet bij een sjabloon.
Wij denken met je mee. Samen bepalen we hoe we jouw ervaring het beste zichtbaar maken — in een portfolio, op je cv, of richting een EVC-traject.